Een takkeltje' erop!

Criel sur Mer - Dieppe 29 km

Als de motor hapert, zegt soms de monteur ' een takkeltje' erop. Dat betekent even meer gas geven, iets meer energie geven. Het was bij ons thuis een gevleugelde uitdrukking. Cijfers wat minder, loopt iets niet lekker, gewoon een takkeltje' erop, nog beter je best doen.  En dus doe ik vandaag regelmatig een takkeltje' erop.

Want vandaag loopt het niet zo lekker. Het is alsof ik een samenvatting krijg van de afgelopen week.
- glibberen en glijden de eerste 5 km
-  hartritme verstorend klimmen naar de top van de kliffen 
- steil, knie bedervend dalen. 
- druppels regen en een zon die niet door wil komen.
Dus steeds maar mezelf motiveren met "kom op, doorzetten, takkeltje' erop! 

Maar ook
- prachtige vergezichten
- heerlijke lunch in eerste beste cafe wat open was na 14 km.
- het gevoel van avontuur. 
En ondanks het ' maar doorgaan' wil ik toch oog blijven houden voor het mooie en dankbaar genieten van de mogelijkheden en wat wel lukt. Dat heb ik eerlijk gezegd wel moeten leren in het leven. 

Wat nieuw is vandaag
- een gekookt ei bij het ontbijt 
- warmere temperaturen, ik zweet peentjes in mijn thermo kleren
- een behoorlijk stevige zuidoosten wind, die me soms gewoon van de sokken blaast als hij over de velden aanraast. 
- kilometers asfalt. Gedeeltelijk omdat ik na 12 km de modder zo zat ben dat ik 10 km lang de fiets route volg. Daarna volg ik de wandelroute weer. En loop ik ook weer wat mooier en meer beschut tegen de wind. 

En weer door, af en toe even rusten bij een bankje,  appen met zus, bijkomen, mezelf moed inspreken, en... takkeltje' erop.

Als Dieppe nadert wordt het minder saai en is er wat meer te zien. Zoals een monument voor de Canadezen die hier in 1942 een proeflanding hebben gedaan en bijna allemaal zijn omgekomen (zie film 'Winston'). Weer boven op de klif, de kerk van de 'behouden vaart' en zicht ( en geur) op de grote haven van Dieppe met industrie, veerboten enz. Even later mag ik weer stijl afdalen naar Dieppe zelf, de oude middeleeuwse stad. Mooi geconserveerd.

Helaas zijn beide voetgangersbruggen onder constructie zodat ik pas aan het eind van de haven, via een nood ponton aan de kant van de stad kan komen waar mijn hotel is. En dat maakt deze etappe ook weer bijna 30 kilometer. Geen afstand waar mijn lijf zich senang bij voelt. 

Aangekomen in hotel, stap ik gelijk onder de douche, alles plakt en kleeft. Als ik bij lig te komen, stoomt de motor nog steeds. 
Ik zoek de hele dag al naar dat " we zijn er bijna", " Yes gehaald!" euforische, gevoel. Maar vind het niet. 

Misschien komt dat gevoel morgen in de trein. In ieder geval kunnen de spieren en gewrichten dan even bijkomen. Dan mag het weer een tikkeltje minder. ;)

Bedankt weer voor het lezen, en de leuke commentaren. 
En wie weet, tot het volgend avontuur! Adieu😘