Jours Heureux!

Dieppe- Longueville sur Scie 25km

'Fijne dagen', 'zie  je weer', wensen we elkaar. Maandag met de 'krans vriendinnen' nog een waardevol en  gezellig boottochtje op het IJsselmeer gedaan en nu vliegen (rijden) we allemaal een kant op. Drenthe, Oostzee, Moezel, en Normandië dus. Op het laatste moment nog geboekt en geregeld. 

Mijn hoofd en  hart waren er niet bij toen ik heb ingepakt. Ik merk de laatste tijd behoorlijk wat demente momentjes bij mijzelf. Ik vergeet mijn paspoort, de doppen van mijn stokken, oordoppen, neem een brillenkoker zonder bril mee enz, enz en mijn geografische vermogen laat me ook behoorlijk in de steek. 

Vandaag 25 km gelopen maar niet lopend bij de eindbestemming uitgekomen. Tot Sant Aubin sur Scie liep het geweldig. Genoten van Dieppe, de oude stad, de haven, de zee. Daar een momentje genomen om afscheid te nemen van de zee. Ik ga landinwaarts. Hoe controversieel het ook klinkt, ik volg weer schelpen. Samen met de pelgrims uit Engeland pak ik in Dieppe de 'chasse marée' op. Een route van Dieppe naar Rouen, die vroeger de vis handelaren, met paarden en koetsen volgden om binnen 48 uur, de vis vers op de markt in Parijs te hebben liggen. 5000 koetsen per jaar. Tot de spoorlijn kwam en het vervoer overnam. De oude route is nu het pelgrims pad naar Rouen en vandaar kun je zuidwaarts naar Bordeaux. De markering is ook wit-rood, met af en toe een Jacobs schelp.

De spoorlijn zorgt er ook voor dat ik etappes kan lopen van station naar station. Dus vanmorgen de auto in Longueville sur Scie geparkeerd en de trein naar Dieppe genomen.

Al wandelend vind ik de vibe weer, vooral als het asfalt veranderd in land- en bosweg. De bloemen die bloeien, de rust, de ruimte, het groen. Het lopen, zelfs met een regentje maakt het mij blij. Ik kom langs vele 'war  memorials'. 80 jaar vrijheid krijgt hier veel aandacht met speciale plaquettes en tentoonstellingen. Kan Urk wat van leren! Die maken alleen memorabel ruzie over een doden herdenking, maar er is totaal geen aandacht besteed aan 80 jaar bevrijding.

Bij Sant Aubin sur Scie ben ik echter de markering kwijt. Ik steek het spoor over en loop een stuk richting Rouen, in de hoop dat ze dan weer verschijnen. Maar niet, dan probeer ik via maps de route weer terug te vinden. Ik 'verdaag' natuurlijk van een steile helling en door een veld waar de kletsnatte bloemen en grassen een meter hoog staan. De doorkomende zon schijnt echter prachtig op de diepgele boterbloempjes. De broek zeiknat, schoenen idem dito. Direct een mooie test op sneldroging en waterdichtheid. Beide geslaagd. 

Eindelijk zie ik een bord Longueville 8 km een zucht, 8 km asfalt, mwah. Tot ik plotseling schelpjes zie en een rood-witte aanwijzing. Ik besluit maps, maps te laten en de aanwijzingen weer te volgen. En kom weer op mooie paadjes, bruggetjes en rustige D-wegen. Als ik na uur lopen zoeken, nog steeds geen bankje kan vinden, leg ik mijn vest in het gras als picknickkleed en ga eindelijk lunchen. Ik eet de yoghurtjes van het ontbijt, en geniet van ham, aardbeien en druiven die ik gisteren nog in de supermarkt heb weten te scoren. Ik strek mij languit, kijk net als vroeger door spleetjes naar de wolken, sluimer wat, ruik de veldbloemen en hoor gesnuffel.

Zijn het de rimpels? Oude vrouw alleen? Mijn angstige reactie op de grote bruine hond die aan mij ruikt terwijl ik mij in een liggende netelige positie bevind? Ik weet het niet, maar dit is vandaag de tweede man die bezorgd vraagt of het wel gaat. Vanmorgen lag ik even op een bankje en liet mijn arm bungelen, om de spierpijn eruit te schudden. Gisteren  lang gereden, vandaag weer een rugzak. Ook toen een aardige man die bezorgd vroeg of het wel ging. Mais Ça va bien!

En nu buigt een andere man met bruin leren jasje zich naast zijn bruine hond over mij heen. Of het echt wel gaat? Wat ik hier doe? Hij beduidt dat hij zo terug komt wandelen, als ik dan nog niet opgestaan ben, schakelt hij hulp in!

Vlug pak ik de spullen in, verzamel het afval en loop even later de man achterop. Ik vertel dat ik naar Longueville sur Scie loop. "Maar dat is 12 kilometer de andere kant op". Roept de man. Daar ligt Sant Aubin Sur Scie!

De schelpjes wezen dus de weg terug, ik had de andere kant op gemoeten. Dus na Sant Aubin sur Scie een rondje van meer dan 10 kilometer gelopen. Ik besluit naar het station in Aubin te lopen. Mijn voeten zijn moe, mijn knieën zij op, ik ben moe. Dan zie ik ook waar het misgegaan is, ik had het spoor niet over moeten gaan, alleen over moeten steken. 'In my Defence': de markering was ook niet te zien vanaf die kant. Aangekomen op het station gaat er over anderhalf uur pas een trein. Ik settle me rustig op een bankje. Kan ik mooi alvast een stukje schrijven. 

Al met al was het wel een fijne dag, heerlijk gewandeld, weer genoten van de natuur, de omgeving, het avontuur. Lekker gegeten op de terugweg naar het hotel.

Hopelijk genieten de krans- vriendinnen zo ook, ieder op zijn eigen wijze, van alles wat zin en waarde geeft aan het leven. Fijne dagen allemaal!

Good memories: Choren&Co https://open.spotify.com/track/6OieTz3MN0a5jXsnkI6biW?si=uwA1tu5eSy-ez_qP9z-zng