Golven

19/5/26 Rustdag Sant Thomas

Doordat er voor de zuidkust van Menorca een rif ligt, spoelt de zee met golven aan land, ook al staat er weinig wind.

Het strand ligt voor Laus op slipper afstand voor mij op slipper + stok. We lopen met onze voeten in het water tot we een rustig plekje achteraf hebben gevonden. Idyllisch met onze ruggen tegen de oranje-bruine rotsen. Het beige zand onder onze voeten. De grijze zee met de witte schuimkoppen voor ons gevolgd door een azuur blauwe strook die overgaat in een diep donkerblauwe horizon. Daarboven een lichtblauwe lucht met af en toe een wit wolkje. 

Het geluid van de zee, kalmerend. Volgens geleerden zou het ons herinneren aan de baarmoeder, waar je veilig en vertrouwd zat. Nog niet bewust van de mooie bruisende wereld die ook meedogenloos, hard, wreed en verdrietig kan zijn.

Sant Thomas is een typisch Zuid Europees vakantie dorp. Mooie hotels, zwembaden, supermarktjes, souvenir winkeltjes, en 's avonds vertier en entertainment. Plus een mooi lang strand.

En dus grijp ik een boek uit de bibliotheekkast in het hotel. Ik lees liever papier op het strand. Want de rustdag wordt een stranddag. Lekker warm weer, wat wil je nog meer. 

Het boek is een zomer romannetje, iets verfijnder dan boeket reeks, maar met een zelfde opbouw. "A Walk along the beach' van Debbie Macomber. Altijd hetzelfde stramien: knappe single man wordt verliefd op timide maar sterke vrouw, er komen moeilijkheden, maar uiteindelijk komen ze bij elkaar. Zelfs in het Engels makkelijk te volgen, hoe moeilijk kan het zijn?

Ware het niet dat de moeilijkheden in dit boek bestaan uit het verliezen van een zus aan kanker. 

Met een zucht sla ik het middelste stuk over, en lees verder waar ze elkaar weer vinden

Willa, de hoofdpersoon krijgt burnout klachten door slaapproblemen. De enige remedie blijkt in slaap vallen met zijn armen om haar heen. Eind goed, al goed?

Zuchtend en steunend kom ik overeind en kijk naar mijn lief die tevreden ligt bruin te bakken in de zon. Ik besluit een strandwandeling te maken. Aan het eind gekomen ga ik op een rots zitten en laat de golven tegen mij aan en van mij weg. spoelen. Ik ben in gedachten.

Plotseling ligt er een hand op mijn schouder, ik schrik ervan. Had Laus niet horen aankomen. "Lunch?" Vraagt hij. "Slechte coping (gezien mijn gewicht) maar wel lekker". 

We settelen ons in de strandtent, die gisteren door onze wandel vrienden, was aangeraden. We lunchen chique, weinig en veel te duur. 

We vervolgen daarna onze wandeling over strand tot paaltje stage 15-01, de uitdaging (coping) voor morgen. We leggen ons nog even neer, nog even luisteren naar de golven. 

"The sound of the waves as they crashed against the shore reverberated in my head, offering me a peaceful contentment" D.Macomber. 

Muziek: Waves: Mr Probz: