Angst

20/5/26 St Thomas - Cala Porter

Angstig sla ik een luide kreet, gevolg door woorden die hier niet herhaalbaar zijn. Tot mijn afgrijzen zakt mijn pet van mijn stok in de modder en tegelijkertijd zie ik bloedzuigers op mijn kuiten. Niet één en niet alleen bij mij, meerdere bij ons beiden. Ondertussen balanceer ik op blote voeten op stapstenen, die ik niet meer kan zien omdat het water dieper is en modderig. Even bevries ik, maar het eind van het pad met de stapstenen is net zo ver als het begin. Stap voor stap, voelend met de stok waar de stenen zijn, stappen we gewoon maar door.

Ondertussen halen links van ons een aantal paarden ons in, stampende door het moeras. De begeleider wil over de stapstenen ons inhalen. Ik schuif naar de zijkant van een grote steen, hij stapt op de steen met zijn lieslaarzen, verliest daarbij zijn evenwicht, ik grijp hem om zijn middel en in een 'schokker dans' draait hij zich zo dat hij op de volgende steen kan stappen. "Grazie signora". 

Zo snel als mogelijk is, waden we naar het einde van het pad. Minstens een half uur over ongeveer 500 meter. We ploffen neer op een paar stenen onder een boom. Ik offer een halve dopper water en een handdoek op om de bloedzuigers en de modder zo goed mogelijk te verwijderen. En ben er pas helemaal gerust op als alles (in het hotel) goed heet is gewassen en ontsmet. 

Vanmorgen begon het ook al onheilspellend. Een rokerige mist lag over het eiland. Buiten het hotel staan camera's, belangrijke personen en politie mensen. Automatisch combineer je het één met het ander. Zou er bosbrand zijn? "Be careful" zegt een tegemoet komende wandelaar. Waarvoor? Maar ik zie geen blusvliegtuigen nog waarschuwingen. In het volgende dorpje, gericht op Engelse toeristen, vragen we het de pub eigenaar. Hij legt uit: De zee is koud, het land al warm, de wind komt uit het zuiden. zo ontstaat de mist. Alle restaurants hebben de grill al aan. De rook kan niet weg, dus ruikt het branderig. De cameras hadden er dus niets mee te maken en de mede wandelaar bedoelde waarschijnlijk de venijnige klim die daar begon.

Want we lopen vandaag van kloof naar kloof. Dat betekent een paar keer steil klimmen, over rotsen. Niet fijn. Steil dalen is nog erger, dat doet pijn. Bang om de balans te verliezen, voetje voor voetje naar beneden. Maar tussen het klimmen door hebben we vandaag een goed begaanbaar pad, wel weer 3 kilometer langer dan beloofd in de brochure. Het is prachtig qua omgeving. Veel bloemen, vlinders en vogels. En het is prachtig weer, op sommige onbeschutte plekken zelfs bloedverzengend heet. Om ons hotel te bereiken mogen we tenslotte een trap beklimmen van meer dan 150 treden van verschillende hoogtes. Buiten adem, moe en bezweet komen we het hotel binnen. Maar we hebben het toch maar weer geflikt, al was het soms met angst en beven.

Muziek: Fear is a Liar: Zach Williams