Long Road

14/5/26 Cala de Morell- Ciutadella st9 +10

"De route van vandaag is wat lang maar vlak". Zegt de reisbeschrijving. En dus gaan we vol goede moed op pad. Gisteren ging goed, dus kom maar op. 

De reisgids loog niet. Eenmaal boven op het rotsplateau blijft het redelijk vlak, wat kleine hoogte verschillen. En de route is lang. 

Maar... Wat het niet vermeldt, is dat tweederde van de route, rotsen en losse stenen is. Elke stap is uitkijken. Kost veel energie. Ik manouvreer, balanceer en struikel en dat wordt absoluut niet gewaardeerd door mijn gewrichten. 

Natuurlijk loop ik gerust ook te genieten van het palet aan kleuren bruin, grijs en 60 tinten groen aan mijn linker zijde en de 50 tinten blauw van de zee aan mijn rechterzijde. Maar al loop ik af en toe te genieten, ik ben niet te genieten. Sjacherijnig scheld ik op mijzelf als ik weer struikel. Laus houdt wijselijk afstand nadat hij een grom krijgt. 

Het kan altijd erger. Gisteren maakte ik een praatje met de buurvrouw in het appartementje ernaast. Zij, Italiaanse, mijn postuur plus nog wat kilo's, loopt met haar man en zijn 2 bevriende, zeer afgetrainde, hike stellen. Gisteren hadden zij evenveel gelopen, als wij in twee dagen, inclusief die moeilijke etappe. Totaal kapot, hing ze de was op. Vandaag lopen ze dezelfde etappe als ons. Ze starten later, en halen ons natuurlijk in. Twee stellen voorop, strakke broekjes aan. En achteraan bungelent mijn buurvrouw, en zeer vlak daarachter haar afgetrainde man. Hij hijgt letterlijk in haar nek, waarschijnlijk lief en coachend bedoeld. Ik zwaai naar haar, ze kijkt me aan, een blik van 1000 woorden. 

Ik mag gelukkig mijn eigen (trage) tempo lopen, maar gemiddeld 2- 3 km per uur is ook vooruitgang. En uiteindelijk komen we na uren, 's middags aan bij de Pont d'en Gil.  Een mooie rotsboog in het water. Vorig jaar stonden we nog met honderden toeristen in Eterat maar hetzelfde natuurverschijnsel te kijken.  Nu maken alleen de wandelaars van de Cami, een foto. Het is leuk om steeds dezelfde wandelaars tegen te komen. Gisteren allemaal in hetzelfde (enige) hotel aan het ‘menu del dia’ in de bar, vanmorgen zien we elkaar weer bij het ontbijt. En vandaag lopen we gelijk op.  Ze halen ons in, zij lunchen,  wij halen hun weer in. Enzovoort. Echt camino.

Daarna komen we eindelijk weer in de bewoonde wereld. Waar supermarkten, wc's en terrasjes zijn. Het voorstadje van Ciutadella is één groot vakantie dorp. Alles is aan het opstarten, er zijn nu vooral Engelse toeristen. 

De verleiding is groot, maar we moeten nog een end. We houden vol, tot het strandje Blanes. Leuke muziek, gekleurde paraplu's, de ‘pirate club’ nodigt ons. We gaan overstag en enteren. Een heerlijke gevulde Mexicaanse pannenkoek, biertje en Laus zijn eerste Sangria. 

De laatste kilometers lopen we door de villawijk, met de meest prachtige witte huizen in diverse stijlen, en langs de haven naar het oude centrum van Ciutadella. Onderweg scoren we nog een Italiaans ijsje en een koffie Cordado. Vlak bij de grote kathedraal staat ons boetiekhotel. Mooie kamer, op slipper afstand van eettentjes. 

Hoe laat we willen ontbijten vraagt de gastvrouw. Laat! Morgen een rustdag. Daar zijn we aan toe. 'T was een long road vandaag. 

Muziek: long long road: Ringo Starr