Schelden

Krabbendijke-de Stoof 2x10 km

Vandaag staat eerst de land oversteek van de Oosterschelde naar de Westerschelde op het programma, daarna per veerboot de Westerschelde over naar Perkpolder en vandaar naar Oude Stoof (Hengstdijk). 

Het gekletter van de regen op het dak van het prachtige tuinhuis waar ik logeer, maakt me wakker vanmorgen. Schelden op het weer heeft weinig zin. Er valt er geen druppel minder door.

Als mijn host, van B&B Oosterschelde, het ontbijt komt brengen biedt hij aan om me richting veerboot te brengen, mits die vaart.

Onder het verrukkelijke ontbijt, probeer ik alle contactmogelijkheden uit die ik kan vinden via google. Met het derde telefoonnummer heb ik beet. Ja, de boot vaart, sowieso om tien uur. Dat maakt de keuze makkelijk want lopend ga ik dat niet redden. Ik stap in de oude Opel Mantra met gesloten, open dak. En de vriendelijke gastheer, scheurt mij met mijn kont nog geen 40cm boven de weg, naar Hanseweert. Hij zet mij in de buurt van de steiger af. En bespaart me daarmee 10 kilometer wandelplezier over dijk en saaie polderwegen in de pleurende regen. Ik kan er niet rouwig om zijn en heb zelfs geen schuldgevoel. De laatste kilometer naar de steiger is lang genoeg om me zeiknat te laten regenen. 

Vol verwachting wacht ik al natter wordend 'de verwachting' op. Met een aantal vreemde manoeuvres, vergezeld van zwarte stoom wolken, komt het oude schip langszij. Op het schip staat een roodharige, stevige, later blijkt, Poolse vrouw, die het touw van de steiger moet vastmaken aan de boot. Dat mislukt. De schipper komt vanuit de stuurhut, aanrennen, maar te laat. Terug rennen. Schip achteruit, vooruit, en bij poging drie lukt het. "Stay Calm" vraagt de Poolse aan de schipper. Ze is duidelijk bang voor zijn reactie en vooral ook bang op de rand van de boot. Uit bescherming schreeuwt hij vanuit de stuurkast "Go away by the rope" vanwege het steeds strakker trekkende touw. Ik wacht tot het schip weer langzaam naar de kant schuift, gooi de stokken aan boord en neem een grote stap. 

"Mijn boegschroef is kapot" verontschuldigt de schipper zich. Dat verklaart veel. Ik zoek snel een droog plekje in de kajuit. Dat is een feest van herkenning. Scheepstouw rond de ramen, gladde schrootjes langs plafond en wand. Bar aan uiteinde, ijzeren stoelen met rode bekleding, bloemetjes gordijnen. Beelden van de tijd dat we soms op de Urkerboot van Peter mochten helpen, komen boven. Geurtje doet de rest. 

De Poolse maakt ondertussen haar gebrek aan scheeps vaardigheden goed door een rijkelijk ontbijt klaar te maken voor de schipper. Als we na een uur, drie rare rondjes maken. En ik grote vrachtschepen voor me zie opdoemen, loop ik toch maar even naar dek. Beide staan ze bij het roer. Ze knikken naar me en sturen daarna wel de werkhaven van Perkpolder in. Daar staat een oudere mevrouw op de steiger, die de touwen aangeeft en instructie geeft aan de Poolse. Het lukt nu zelfs om de fietsbrug uit te schuiven. Gelukkig maar voor het gezin dat staat te wachten om naar de overkant te gaan. 

Ik app mijn verblijf of ik iets vroeger kan aankomen. Tot mijn verbazing krijg ik terug dat het NIET mogelijk is. 

Ondertussen wenkt na 5 km lopen in de wat miezerende regen, pannenkoek huis 'het kabouterke' me naar binnen. Ik stap een complete 'Rien Poortvliet' verzameling in. Het gezellige restaurant is helemaal in kabouter sfeer ingericht.

De specialiteit van het huis, smaakt geweldig en zorgt ervoor dat ik er vanavond er niet meer uit hoef. Want in het plaatsje 'Oude Stoof' is ook niet veel loos volgens Google maps. 

Kloosterzande is een mooi plaatsje en de wandelpaden langs de abdij zijn leuk. Het landschap aan deze kant van de Westerschelde bestaat ook uit dijken, maar is minder 'aangeharkt'. Meer oude bomen, wat slordige weilanden, ongemaaide bermen. Ik mag oefenen met wandelen met poncho zonder erg nat te worden en dat valt nog niet mee. Vol verwachting, of is het met angst en beven, op naar de B&B.

De mevrouw van de landwinkel 'oude Stoof' kijkt verbaasd. Een B&B, hier tegenover? En even later ben ik net zo verbaasd. Een oud krakkemikkig pand met ouderwetse gordijnen en planten. Een krakend hek met overwoekerd toegangspaadje naar de deur. De deur zelf is in 50 jaar niet meer geverfd. Er hangt wel een camera. Ik bel aan en wacht het af. Met dat ik weg wil lopen, wordt de deur open gedaan. Een jonge meid, half Engels, half Nederlands sprekend, heet me welkom, samen met twee blaffende honden. Sorry, ze zit net in een online meeting. En vanmiddag was ze met de twee honden en zeven pups naar de dierenarts om te chippen. Vandaar. Ze laat me de kamer zien. Op zich lijkt het schoon met tweepersoonsbed, douche en wc op de gang. Ik ruik hond. En schat in; anti-Kraak, en diverse bijverdiensten. Het was dus inderdaad 'te goedkoop om waar te zijn' al vind ik 60 euro, ook goed geld. Gelukkig is het maar één nacht. Allergiepil erin, vroeg naar bed. Morgen tref ik het hopelijk beter, met beter weer. Schelden heeft toch geen zin. 

Morgen wordt fantastisch, Acda en de Munnik: https://open.spotify.com/track/2UI9rmmINuXVWeOrprjWBy?si=eLqMj5KfQpWwr1pi73DHxA