Dijk

Hogerheide-Krabbendijke 20km

"Nog maar dik, we kunen net zo goed op Urk lõpen". Vriendin Hiltje en ik liepen ooit de Hanzesteden route. De vele kilometers rivierdijk konden ons niet echt bekoren. Vandaag is het echter in eerste instantie een welkome afwisseling na kilometers fietspad langs een verkeersweg. Vrij uitzicht en heerlijk stil op een paar kwetterende kwelder vogels na.

Na een kort nachtje, de slopers waren vanmorgen om zes uur behoorlijk luidruchtig, loop ik onder de snelweg door richting Zeeland. 

Zolang het nog Brabant is wordt het saaie fietspad opgesiert door talloze veldbloemen. Van vroeger uit ken ik de boterbloem, de suiker bloem, waarvan je steeltjes leegzoog en de madeliefjes waarvan je kettingen maakte. Een 'lost art' tegenwoordig. Veel verder rijkt mijn botanische kennis niet echt maar ik geniet van de rijkdom van biodiversiteit in de ongemaaide bermen. Het leidt ook wat af van het voortdurende verkeersgeluid. Zodra Brabant, Zeeland wordt is alle bloemenpracht verdwenen. Strikt maaibeleid hier. Keurige saaie gemaaide bermen. En dus afzien. Al zie ik in de verte wel een brug verschijnen. De brug over het Schelde-Rijn kanaal. Hier komen alle verkeersstromen samen. De snelweg, de spoorlijn, vrachtschepen, fietsers en een wandelaar. Gelukkig zijn er wel aan weerskanten van de weg, fietspaden. Omdat ik links loop hoef ik dus alleen op de tegemoet fietsende, vaak in te strakke pakjes gehesen, iets corpulente vijftigers, te letten. De meesten groeten me vriendelijk. 

Dat het vanmorgen de slopers waren weet ik, omdat ik gisteravond kennis met hen heb gemaakt. Omdat ik in de zon wilde zitten in de vreetschuur (all you can eat en drink) bij het hotel. Dat kon alleen naast een tafel waar de cocktail- en bierglazen alom tegenwoordig waren en de borden al tot het plafond stonden opgestapeld. Ze spraken luidruchtig in een haast onverstaanbaar dialect. Toen 5 van de 6 naar het dorp vertrokken voor 'de wedstrijd', schoof nummer 6 aan mijn tafel voor een praatje. Ze zijn werknemers van een sloopbedrijf uit de Achterhoek en werken door heel Nederland, België en Duitsland. Van ma-vr zitten ze dan in een hotel. Ik kreeg alle ins en outs van het slopersvak te horen. Dat vond ik nog wel grappig. Toen hij daarna zijn privé situatie ook nog uit de doeken wilde doen, was ik blij dat de wedstrijd begon en ik kon met een goede reden kon vertrekken.  

Na de brug over het kanaal kan ik eindelijk het fietspad achter mij laten. Het grensland pad buigt af om het via de Oosterschelde dijk, te vervolgen. Dus is het vervolgens 10 kilometer, tot aan de B&B, onderaan de dijk, het wandelpad volgen. Het enige vertier is een gesprekje met de sportieve Piet en Gees van in de tach-uh-tig, die natuurlijk Urk kennen. Noem in Zeeland, Urk en deuren en monden gaan open. En eindelijk in Krabbendijke aangekomen, een biertje en ijsje bij de plaatselijke cafetaria. Gelijk sla ik wat proviand in voor vanavond. De B&B is prachtig, maar ligt wel afgelegen. 

Half In op de dijk, ga ik even op de dijk zitten om wat te eten en te rusten. Ik zie water, slik, windmolens en de zon op het water schitteren. Het lijkt Urk wel. Maar zou je dan nooit weg hoeven? Reizen is zoeken naar vervreemding en herkenning, juist die zoektocht, de weg ernaartoe is avontuur. En de weg is heerlijk traag als je wandelt. Avontuur, zelfs onderaan een saaie dijk. 

Herman van Veen: onderaan de dijk: https://open.spotify.com/track/6E89DF2F82pX9ZkZs36SRm?si=6fsQoOmZQXWAPnigjyiURw