Lange Lijnen

Oude Stoof - Biervliet 20+ km

Persoonlijk houd ik qua architectuur wel van lange lijnen, liefst met afgeronde hoeken, licht, modernistisch uit de jaren 30-50.  Wandelend kan ik lange lijnen, rechte polderwegen, dijken en kilometers fietspad langs een verkeersweg minder waarderen.  Dat is zo polderachtig. En Zeeland is een verzameling polders. 

Vandaag word ik echter wel getrakteerd op een Dijkweg langs een mooi natuurgebied (Braakman) een recht fietspad door zowaar een bos en lange kilometers wandelen op een recht rustig boeren weggetje langs velden goud geel graan. 

Terneuzen was uitgestorven toen ik erdoor kwam, het regende dan ook. Water uit de straat en uit de lucht. Op de kunstboulevard stonden de beelden troosteloos voor zich uit te staren. Bij family place ( een soort Kwalitaria met restaurant gedeelte) zat meer volk. Daar schiet ik naar binnen om te schuilen. Die regen is niet goed voor mijn lijn en mijn portemonnee. De Italiaanse tosti is heerlijk, de koffie lekker en heet, en het is warm, droog en gezellig.  Het vult het ontbijt wat aan. 

Een keihard gekookt ei, een even hard gebakken broodje en wat yoghurt. Ze heeft haar best gedaan maar gastvrouw schap is niet één van haar kwaliteiten. In ieder geval niet volgens de Nederlandse standaarden.

Aan de ontbijttafel ontmoet ik Cato. Zestiger, fotograaf en alleen aan het fietsen. Ze vindt Zeeland prachtig. Brabant wandel-land, Zeeland fiets-land waarschijnlijk, concludeer ik.  

Beide zijn we nieuwsgierig naar het verhaal van de vrouw in dit huis, Diana. Aan de hand van de wereld geschiedenis vertelt deze Letlandse in grote lijnen haar verhaal. Half Pools, zoals zoveel gezinnen in Letland. Vroeger hoorde het immers bij Polen. Na WOII de Russische invloed, dus door de gesloten grenzen zag ze de Poolse familie nooit. Na Gorbatsjov en de val van de muur kwamen er meer bezoek- en reismogelijkheden. Ze leerde Pools spreken, naast het Russisch op school en het Lets thuis. Ze studeerde Engels en zocht een beter leven in het Westen. België. Daar vaak verhuisd, Vlaams leren spreken. Ze heeft duidelijk een talenknobbel, want het gaat haar goed af, haperingen vangt ze op in het Engels. Russisch wil ze liever niet meer spreken, het zijn imperialisten. 

In Gent werd haar leven leuk. Vrienden, leuk werk en een vriend. Ze kochten samen een oud pand en gingen wonen met twee honden in Oude Stoof en begonnen het pand op te knappen. Een keuken, nieuwe badkamer spullen.  Zij droomde van een gezinnetje. Hij droomde van andere vrouwen. Einde van de liefde, droom uit elkaar gespat. En nu zit ze hier alleen, een uur rijden bij haar vriendinnen vandaan, het onderhoud voor dit pand bij elkaar te scharrelen. En omdat zij geen gezin kon stichten mochten haar honden dat doen. En daarom lopen er nu zeven, prachtige, schattige gevlekte pups rond onze benen.

Ook Cato is haar liefde verloren en is blij dat ze na veel rugproblemen nu weer in de buurt kan fietsen. Ze komt ook uit Gent. Ze spreekt Russisch en heeft veel in het Oostblok gereisd als tolk en als gids. Ze vertelt over Almaty, een wonderschoon natuurgebied waar ze met een groep archeologen, bevroren gemummificeerde ijskoninginnen uit de Toendra moesten redden, voor ze gingen smelten. En over Moskou, een stad die elke dag anders is. Maar nu, kan ze na de operaties, geen geluid meer verdragen. Ze is op zoek naar stilte en rust. Ze biedt de Letse Diana aan om foto's te maken van haar en de pups. Diana straalt helemaal. Kleedt zich om en maakt zich op. De pups gaan bijna het huis uit. En deze foto's zijn dan mooie herinneringen. 
Ook ik laat het huis met verhalen achter mij. Op weg naar een nieuw adres. 

Rocco van Petit Chateau zit om vier uur, al op me te wachten. Hij geeft me een kop thee, vraagt naar mijn tocht en begint te vertellen. Wist ik dat Biervliet al meer dan 1000 jaar bestaat. Een heuvel in de woeste baren van de Schelde, een eiland dus. Later ingepolderd. Strategisch belangrijk in oorlogen. Rijk geworden van haring vangst en zoutwinning. Een goede combi. Ik vertel de parallellen met de geschiedenis van Urk. Daarna wijst hij mij de kamer in het als herberg in 1834 gebouwde pand. Hij en zijn vrouw houden van antiek en curiosa. Of ik door een brocante zaak geleid word. Niet mijn stijl, maar om te logeren prachtig. Eigen (moderne) douche, heerlijk stevig oud eiken bed, kanten gordijntjes voor het raam. En de cafetaria om de hoek.

Daar bestel ik even later mijn maaltijd. Ondertussen komt de halve bevolking de zaterdag avond friet ophalen. Geamuseerd hoor ik het Zeeuws Vlaamse dialect aan. De mensen zijn hier vriendelijk, zeggen goedendag en dank je wel.  Ze worden begroet met hun voornaam. "Zeg ut maar Hans..." In grote lijnen.... lijkt het wel wat op Urk. 

Stone by stone: the Bowery: https://open.spotify.com/track/4MgrH9YA4TrQzSElPpPuq1?si=3VdbgHwjTay-uxj25xgiBw