Restless Wind

Gr21: Valery-en-Caux - Vinnemerville 26 km

De wind wakkert flink aan vandaag. Soms blaast hij de wolken opzij om een glimp van de zon erdoor te laten. Soms blaast hij een flinke bui over ons heen. En soms beide tegelijk, met als gevolg een mooie 🌈 regenboog. 
Een pittige dag vandaag. Zoals iedere dag starten we nu ook met een flinke klim, steil naar boven naar de klip.  Dat gebeurt zo'n drie of vier keer per dag. Ieder leuk plaatsje met wat horeca ligt op zee niveau, tussen de klippen. 
De route is saai te noemen. De eerste zes kilometer lopen we over een klif, maar zo"n 300 meter van de rand. Vanwege de erosie is de route vaak verlegd bij de echte klifrand vandaan. Met de straffe aflandige wind, wel zo veilig. Maar daardoor zien we slechts sporadisch de blauwgrijze zee. In plaats daarvan lopen we door een groene zee van suikerbieten af en toe onderbroken door een bruine lap, pas geoogst akkerland. Tot we na zes kilometer vier reuze betonnen paddestoelen tegenkomen: de kerncentrale. We zullen er omheen moeten. De Gr neemt die gedachte erg ruim en laat ons vijf kilometer omlopen om anderhalve kilometer te overbruggen. Het levert uiteindelijk wel een mooi veld  met paarse bloemen, op. Net als de zon even doorkomt en ons ook trakteert op een hele regenboog.  We passeren een Chateau en komen daarna op de mooiste twee kilometer van vandaag. Achter de kerncentrale lopen we door een prachtig duingebied, vol bunkers, naar Veulettes sur Mer. We dalen af bij het memoire d'Albatre, en schieten, nat koud en moe het eerste het beste café in, waar aardig wat mensen zitten. Een regenboog café, waar alleen vrouwen werken. Ze promoten met overgave pink ribbon. En ze kunnen koken! Niet heel fijn opgemaakt, maar diepe borden vol lekkers. Logisch dat het er zelfs op maandag druk is. Laus besteld een goed gevulde fruit crêpe, ik een maaltijd salade. En dat is een maaltijd salade, de buik vol lekkere ingrediënten.

Verzadigd en opgedroogd lopen we het dorpje uit om weer een klif te beklimmen en een saaie weg te belopen. De vier windmolens die we passeren leveren vandaag flink energie. Het kost de nodige om tegen de wind in, door te jakkeren. 
We moeten ook nog drie lange kilometer van de route af, om bij ons onderkomen te komen. Druipend van de regen, die het laatste uur onophoudelijk op ons neer klettert, staan we om half vijf voor het houten chaletje. Het omgebouwde tuinhuisje is knus, snel warm, heeft een goede douche en zelfs een keukentje. 
We ploffen neer. Oh"s en ah"s roepend. Nat, doodmoe en overal zere gewrichten. "We willen dit zelf, hè?"

Eerst maar even bijkomen, en morgen weer verder. Hopelijk bij een gunstiger wind. 

Passenger: Restless Wind; https://open.spotify.com/track/1rEA1VSVUMpeKcBBG1Huaz?si=3eZVlJ_VQqihweuUJ-0yGw