Living in the moment

Gr21: Quiberville naar Saint-Valery-en-Caux 25km

In het moment leven, Laus kan dat veel beter dan ik. Mijn gedachten gaan alle kanten op en 'geen zorgen voor de dag van morgen' is al een levenslange opdracht. Het lijkt wel of alleen mensen die te horen hebben gekregen dat het leven 'naar de mens gesproken' niet zo lang meer zal duren, deze kunst het beste beheersen. Een genade gave.

Wandelen helpt wel om het te trainen. Natuurlijk bereid je de tocht wel voor maar veel heb je niet in de hand. Het weer, de weg, de staat van het hotel en wie of wat je tegenkom. En doordat het langzaam gaat moet je onthaasten en kun je je verwonderen over details. Vandaag hebben we te maken met vele lange stenige graspaden over de kliffen. 
Weidse uitzichten over weilanden en net geoogst akkerland. Af en toe een kudde vlees runderen in allerlei soorten en maten. Een vers vis marktje op de kade. 
 De zon kan er niet doorbreken vandaag. Druppel regen gaat over in miezer regen. Toch genieten we van het buiten zijn en zien 'bloemen op onze wegen'. Zelfs een bloeiende papaver aan de rand van een 'reddy to harvest' maïsveld. 

En het is stil, oorverdovend stil. En aangezien ik al drie dagen mijn stem kwijt ben, is het ook rustig tussen ons. 
Is alles dan pais en vree op zo'n dag? 
Nou, als de miezer regen, echt regen wordt, en we weer moeten 'omlopen' omdat een boer subsidie heeft gekregen als de GR over zijn akker mag lopen, en het suikergehalte in het bloed flink is gedaald omdat het al over 'enen' is. Sta ik toch wel even flink (fluisterend) te schelden. Maar dat is ook 'in het moment' zijn. De negatieve ervaringen er gewoon even laten zijn.  Gelukkig brengt een crêperie uitkomst. Gezellig druk, droog, en de open haard aan. Elk een hartige Galette en een 0.0 voor het vocht en de mineralen en we kunnen weer door.

Omdat we even van de route zijn afgeweken moeten we twee kilometer langs een verkeersweg. Steeds in de berm om uit te wijken voor aankomend verkeer. Gelukkig zijn er daarna wel zes windmolens gebouwd met een eigen ventweg ernaast, waar we graag gebruik van maken. Het geluid van het verkeer en de wieken van de windmolens zijn minder, maar al snel zijn we weer op de vertrouwde rood witte route. We lopen weer boven op het klif, de wind wakkert aan. We zien de grijsblauwe zee, mat azuurblauwe vlekken en een vage horizon. Gek idee dat schepen op zee, hoge witte rotsen zien met kleine mensjes erop.
Als we eindelijk bij het war memorial  aankomen, wachten onze vermoeide benen nog minimaal 250 treden om met een trap weer af te dalen naar zeeniveau. Daar staat ons boetiek hotel. Oud gebouw, kleine kamer, maar lekkere douche. Beneden is een salon du thé. Waar de thee nog in potjes wordt opgediend met lekkere brede koppen. Ik giet de thee op de citroen schrijf die in de kop ligt. Laus vindt nog een stukje chocola in zijn rugtas en stop het in mijn mond. Ik warm mijn handen aan de kom en neem een slok. De chocola met caramel smelt daardoor op mijn tong. Een geniet momentje. 

Jason Mraz: lining in the moment: https://open.spotify.com/track/3ce7k1L4EkZppZPz1EJWTS?si=Wuke3eq0ShCCmHa9cVG7Tw