One way Wind

Gr21 Vinnemerville - Fécamp 25 km

Boem...de wind rukt met een geweldige klap de deur van ons tuinhuisje, open en haast uit de sponning. We schrikken, niet wakker, want we lagen beide te luisteren naar de tekeergaan de wind en de regen die met bakken uit de hemel klettert.

We staan wel direct naast de slaapbank, die langer dan een uur wegdoezelen, onmogelijk maakt. Als we buiten zijn, zien we in de verte zwaailichten en hulpverleners; een boom over de weg. Met vereende krachten zetten we de deur recht en trekken hem helemaal in het slot. De hele nacht horen we de wind nog trekken. Pas tegen de ochtend luwt hij wat. 

Buienradar, geeft om half negen nog een flinke bui aan en daarna moeten het tot een uur of drie rustig blijven. 

En dat doet het, soms miezert het wat en soms breekt het wolkendek even open. Omdat we niet 'zomaar' terug willen lopen pikken we in het dorp de fietsroute op. We starten met heuvels door een bos, we zien het Chateau waar Sissi nog heeft gelogeerd, en lopen vervolgens tien kilometer over landweggetjes door een groene met bruine zee met af en toe een berg suikerbieten. We passeren verstilde dorpjes waar weinig leven is, laat staan een café. Pas in Eletot, vinden we een winkel/bar/restaurant met een hele vriendelijke en propere gastvrouw. 

Omdat we vanmorgen alleen een bakje met wat ontbijtkoek hebben genomen, vragen we of zij misschien wat te eten heeft. Met liefde snijdt ze een verse stokbrood door midden en vult die met goede, kaas, sla en wat druppels balsamico dressing. Heerlijk! Daar kunnen we op vooruit. Vanaf hier lopen we de wandelroute weer. Wat volgt zijn de twee mooiste kilometers van de dag. We dalen af naar de 'edge' of de klif. En zien de branding tegen de rotsen slaan. Zo dichtbij zijn we nog niet geweest deze week. Terwijl we in Spanje vorig jaar continu op zulke paden liepen (Camino des Pharos).

Het doet de route geen goed dat ze zo over voorzichtig zijn. Het heet de kliffen route, maar veel kilometers pal langs de zee, maak je niet, jammer genoeg. Wel veel hele lange graspaden door akkerland.  

We stappen flink door, want de (tegen)wind trekt weer aan en de lucht wordt steeds donkerder. En als we dan eindelijk boven aan de klif, de zee weer zien is hij diep donkerblauw. De hemelkranen gaan open en binnen no time zijn we zeiknat. Ook hier zijn overal bunkers, maar allemaal dicht, dus schuilen lukt niet. Over de graspaden manoeuvreren we naar beneden, het water dat van de rots afglijdt haalt ons in. Door de plassen en stromen klauteren we de laatste vele trappentreden af naar de haven van Fécamp. In het havencafé komen we bij met een kop thee. Een uur later is het weer redelijk droog en zoeken we, nog steeds druppend, het hotel op. We hebben een kamer met zicht op zee,

We zien de vele surfers, blij zijn, met de one way wind. 

The Cats:: one way wind: https://open.spotify.com/track/2TUGqSnkaIQylLanv1UWBr?si=j9YC2z6vQnmvDrZ0Gv0ZDw