Recht toe, recht aan

Cayeux - Mers-les-Bains 20 km

Op de kaart lijkt het recht toe recht aan om van Cayeux tot Mers-les-Bains lopen. Een rechte kustlijn, 20 km strand wandelen. Ware het niet dat er geen strand is, tussen deze twee plaatsen. 

Vanmorgen start ik maar langzaam op, neem de tijd voor de oefeningen om de stijve spieren wat op te warmen. Neem de tijd voor het ontbijt. Als ik beneden kom wijst de eigenaresse, met een armzwaai naar het zaaltje. Aan de meneer die er zit vraag ik of het zelfbediening is. Hij antwoord, als 'meneer Leclerc' met zwaar accent in het Engels. Hij vraagt waar ik vandaan kom en vertelt dat hij momenteel in Australië woont maar dat hij oorspronkelijk hier vandaan komt. "You married a wife?" Vraag ik lachend. Inderdaad. Hij heeft zelfs nog in dit hotel gewerkt. Toen was het nog anders zegt hij zacht, ietwat teleurgesteld en met een melancholische blik, om de bazin, die achter in het zaaltje haar boekhouding zit bij te werken, niet voor het hoofd te stoten. Ondertussen schuiven zijn twee zoons aan tafel. Van de vrouw, geen spoor. Hij krijgt een telefoontje en het volgende half uur horen we alleen rap Frans ratelen.

Het melancholische snap ik wel. In tegenstelling tot Berck, Cotroy, st Valery en zelfs Hourdel, is dit kustplaatsje verlopen, leeg, er is weinig open, het leeft niet. En dat terwijl er best al wat toeristen op de been zijn in deze streek. Ik gok dat het ook hier voorjaarsvakantie is. In andere plaatsen speelt men daar al op in. 

Als ik even later het dorpje uitloop zie ik wel wat renovatie werkzaamheden, maar of die het tij kunnen keren? Meer dan een kust met grove kiezels heeft het ook niet te bieden. 

Tussen Cayeux en Ault heeft men kust versterking aangebracht. Grote ijzeren balken moeten de golven breken en de aanwas van kiezel verzekeren, want dat is handel. Daarachter ligt een dubbele dijk van dit materiaal, waarbij ze de stenen op de lagere dijk plat gewalst hebben tot een weg. Daarachter, voor mij links, ligt het afgegraven gebied, dat nu natuur annex jachtgebied is. Met verborgen schuttersputten en plassen vol nep eenden. 

10 kilometer lang volg ik deze kiezelweg, recht toe recht aan. Bijna meditatief stil. Af en toe vliegen de vogels al waarschuwend kwetterend op, uit de plassen. Alleen de grote witte zwanen zwemmen onverstoorbaar en trots door en de zwarte eenden blijven emotieloos en roerloos dobberen. 

Pas bij Ault stopt deze lange, onregelmatig lopende weg langs en over de keien. Maar ook dan geen zandstrand.

Het zijn krijtrotsen die opdoemen na Ault. De vergelijking met het SWCP in Engeland komt weer boven. Grasland boven op de rotsen, steil klimmen en dalen, hekken passeren, met de rugzak geklemd tussen poorten en palen. Hier hebben ze zelfs hekken waar je over moet klimmen via een trappetje met flinke afstand tussen de treden. Dat vraagt enige lenigheid. ik stel me voor dat Laus de klimpartijen graag had vastgelegd. Het is in ieder geval avontuurlijk en niet saai. 

Hoewel 'maar' twintig kilometer vandaag, vraagt het veel en doe ik er lang over. Als ik dan eindelijk op de boulevard ben aangekomen en daar zelfs een terrasje zie, plof ik neer. De laatste uren is de zon eindelijk achter de sluier wolken vandaan gekomen en ik koester me in haar warme gloed met een 0.0 biertje.

Gelukkig morgen een korte etappe. Ik zag de krijtrotsen al aan de overkant schitteren in de zon. Het zal wel geen recht toe, recht aan worden.