(on) Zeker

Crotoy -Cayeux sur mer 30km

" De onzekerheid van de jeugd is geenzins vergelijkbaar met die van de ouderdom" schreef Tolstoj in de Kreuzersonate. Niet dat ik zo ineens erg belezen ben, maar die kwam langs in de podcast "de klassieke bibliotheek", en bleef hangen.

En Leo lijkt gelijk te hebben. Jaloers lees ik elders op polarsteps, de jeugdige overmoed en ambities om meer dan 40 km te lopen. Weemoedig denk ik aan de bravoure in mijn jeugd waar ik toch alle ballen hoog wist te houden ondanks tegenslag. Ik bedacht gewoon niet dat het niet zou lukken. Maar nu ik ouder word, komen er beren, bergen en belemmeringen mijn mentale toestand beïnvloeden. 
Zou ik nog wel 30 km kunnen halen? En de knieën dan? Ik moet maar vroeg op. Wat als? 
"Gewoon de ene voet voor de ander zetten en anders regel je een taxi". Kom op, je hebt het zelf zo gepland! Lukt vast wel! Na deze peptalk aan mijzelf ga ik na een goed ontbijt op pad. 

De zon komt mooi op boven de baai van de Somme. Ik volg het fietspad en later de dijk door het kwelder en waddengebied. De grond is bevroren, en de bovenlaag ontdooit. Dat maakt de ondergrond glibberig. Onzeker steun zoekend bij mijn stokken stap ik voort.

Nooit gedacht dat ik ooit nog eens op een spoorlijn zou lopen. Maar het pad ernaast is modderig en de trein reed net voorbij, dus ik waag het erop. 

St. Valerie is een leuke plek. Veel Victoriaanse huizen. Gezellige, mooie boulevard. Even lunchen, en weer door.

De beproeving komt op de dijk maar point Hourdel. In de verte wenkt de vuurtoren maar wat scheidt is een moeras/ wad/ slenkgebied en dus maakt de dijk een omweg van acht kilometer. En continu zie je de vuurtoren die maar niet groter wordt. De dijk is glad en modderig. 
Kom op! Goed de stokken neerzetten, kleine passen, mars! En spontaan komen psalmen, gezangen en geestelijke liederen op marstempo binnen. Als zondagschool versjes dreun ik ze op. 
Eindelijk na 21 km loop ik Hourdel binnen. Een koude gure wind steekt op. Vlug een boterham en weer door!

Het vervolg is een mooie route door de duinen. Met steeds even zicht op zee. Beschut tegen de wind. Zwaar lopend in het zand. En dan staat er zo ineens in plaats van een rood wit vlaggetje, een rose strik op het paaltje. 

En mijn gedachten gaan naar zovelen die met de onzekerheid en de gevolgen van kanker moeten leven. "De onzekerheid van de ouderdom is geenzins vergelijkbaar met die van de kanker!" Die onzekerheid is veel groter. 

Eerlijk gezegd, geen benen meer over en met protesterende knieën en schouders, loop ik dan toch rond half vijf het hotel binnen. Zelfs al wat eten en een biertje gescoord in de supermarkt. 
Dankbaar concludeer ik dat dit dan vandaag, nu, toch maar mocht lukken. Vraag niet hoe, maar het kan dus toch nog! Das een ding wat zeker is!