6/7

Binimel-la - parking Cale Pilar, stage 6/7 

Stage 6/7 vandaag. Ook onze host maakt een gebaar van 6/7. Hij is bezorgd, een zware etappe zucht hij, en vindt dat we vroeger moeten vertrekken met de taxi. Hij telt op zijn vingers, 8 uur de tijd voor die moeilijke route. Nou niet te lang rusten dan. Hij vouwt zijn handen achter zijn hoofd en lacht. We spreken af, negen uur met de taxi. En dat alles in gebrekkig Engels. 

Hij is een goede gastheer, maakt op verzoek voor wat wandelaars een snelle maaltijd klaar, verkoopt water en andere wandel benodigdheden, de bar is open, het is er basic en ontspannen en 's morgens is er een degelijk ontbijt.

Ik slaap toch wel een beetje bezorgd in. 's Morgens toch maar extra pijnstilling erin, de route hadden we al ingekort. "We proberen het gewoon", zegt Laus.

"Gewoon" in een vrij remote gebied. Geen telefoonbereik. De ruige noordkust. De taxi chauffeur zet ons twee km voor de parkeerplaats er al uit. "Bad road, new car". En dus lopen we de weg af, waarbij we door vier auto's worden gepasseerd.

Eenmaal op ons beginpunt, starten we met een geweldig uitzicht. De natuur is ruig, woest maar toch ook toegankelijk door het mooie weer en de rustige zee. We volgen een typisch coast pad, stapel muurtjes. Klimmen, dalen om bij een baai uit te komen. En dan weer klimmen en dalen. Naarmate we vorderen worden de rotsachtige bergen, roder, steiler en staan we regelmatig stil om op adem te komen en moeten we voetje voor voetje afdalen,door de vele losse stenen. Wel helemaal in het moment, alle aandacht bij de volgende stap. En ondertussen ook genieten van de weergaloze vergezichten

Net zoals anderen mij niet kunnen uitleggen hoe leuk het is om: in een koor te zingen, aan de triatlon mee te doen, of grote festivals te bezoeken, kan ik niet uitleggen hoe lastig, maar mooi en bevredigend zo'n wandelroute is. Al moeten we nu soms accepteren dat  1 km per uur ook vooruitgang is. Tenminste als je de wegwijzers van de cami moet geloven. Onze stappentellers geven tot nog toe steeds 20% meer kilometers aan. 

De route lijkt op de camino des Faros (2024), maar toch iets minder ruig, wat toegankelijker. Wellicht omdat we ook regelmatig mede wandelaars tegen komen. En zelfs een aantal mountainbikers, soms lopend met de fiets aan de hand,  soms naar beneden scheurend. Ik zie dan allerlei hersentrauma's voor me. Zij gelukkig niet, anders zouden ze direct afstappen.

Uiteindelijk komen we na zes uur intensief bewegen aan bij het bordje P.

Op Urk parkeert iedereen het liefst op het strand en klaagt als ze een paar meter moeten lopen. Hier loopt men twee en halve km naar het strand (zonder strandtent!) duintjes op, duintjes af, trappen af en terug weer op. Minimaal een uur. Dus toen wij dachten dat we er bijna waren, volgde er nog een tocht door het  mooie duingebied. Met aan het eind een eik van 400 jaar oud.  Aangekomen, wachten we netjes op de taxi. Af, moe en stijf stappen we in en vooral uit.

Gelukkig een mooi hotel, goede douche. We eten bij de locals tapas en drinken er een 0.0 bij. We bespreken wat we morgen gaan doen. Kunnen we (ik) weer zo'n etappe aan? We weten het nog niet, Het gooit erom, zouden ze op onze Boules club zeggen. 6/7 zouden onze kleinkinderen roepen.

Muziek: Rocky Road ; Nick Lowe: