Dubbel

Calais-Sangattes 4km

Het is een dubbel gevoel als we de vele jonge jongens in groepen tegenkomen. Een aantal met een beige deken om zich heen geslagen. Een hoodie als trui, donkere broek. Zij zijn ook maar op pad gestuurd om de pot goud op te halen. De winter komt aan, sommigen hebben een tentje kunnen scoren en staan aan een havenkant waar het gedoogd wordt in Calais. Anderen zijn aangewezen op daklozenopvang plekken of een parkbank. Aan de andere kant doet het ook wel wat met het gevoel van veiligheid. Best intimiderend die honderden jongens in een donker wordende stad. We zien vrij veel politie. Alles verloopt verder goed en rustig en wij laveren er tussen door.
We lopen 4 km naar Sangattes waar onze Bed en Breakfast staat. We scoren een maaltijd in de supermarkt,  bekijken nog vlug de oude toren met het standbeeld van echtpaar de Gaulle en de slanke vuurtoren. Altijd een warm welkom zo'n vuurtoren. 

We zijn met de trein van Etappes naar Calais gekomen. In de trein werden we in het Engels, Spaans en Frans begroet. Echter niet in het Arabisch of Afrikaanse taal, terwijl dat toch de voertaal was. Veel Afrikaanse jongeren met plastic zakken met kleding en een deken. De conducteur liet zich niet zien. Waarschijnlijk zit er in Boulogne een Leger des Heils, waar men goederen kan halen. 

Nog voor de treinreis krijg ik al een bedank mail dat we zo heerlijk groen reizen in Frankrijk. Ik vertel het computerprogramma die deze automatisch gegenereerde mail heeft verstuurd maar niet dat we eerst 600 km met een vervuilende benzine auto hebben gereden omdat de trein me toch echt te duur werd vanuit Nederland. 
Toch houd ik wel van treinreizen. Relaxt staar ik naar het groene heuvelachtige achterland van de Cote d'Opale. Die gaan we de komende dagen volgen als we teruglopen naar Etaples waar we de auto geparkeerd hebben. 

De lucht is grijs, de dag is grijs. Want al twijfelend zijn we vanmorgen op pad gegaan. Onze dierbare vriendin J is gisteren opgenomen in het ziekenhuis. Toch besluiten we deze grijze dagen maar wel te plukken. En hopelijk piept er ook nog een straaltje zon door de wolken, vooral boven Isala.  Meer dan een verhaaltje kan ik helaas niet bieden. Het gevoel blijft dubbel.