De vogels en de kinderen

Een riet gebied vol vogels,opvallende witte reigers, zwanen en andere watervogels. Onopvallende zwarte hele stille eenden, daardoor juist opvallend. Een hut onder een gras dak, onopvallend in het landschap. Mooie lunchplek lijkt me.

Twee kilometer terug had ik de keus of 6 km fietspad of 10 km wandelen door een natuurgebied. Het werd het laatste. Zo loop ik het op het Biesbosch, Weerribben of Witte Zand gelijkende gebied in vol riet, biezen, plassen en ...modder. 

Het pad loopt onder een dijk langs die vol doornstruiken staat. Het wordt continu manoeuvreren met de stokken en opletten hoe ik mijn voeten plaats. Ik glibber en glij. 

Het is sereen stil, hier loopt geen mens, en ik voel me kwetsbaar. Wel merk ik verse sporen van menselijke aanwezigheid. Sporen van laarzen, hondepoten, hier en daar drankflessen en rare plastic blauwe kokertjes. 

Ik nader de vogelkijkhut en zie talloze houten lokeenden, houten fluitjes. Het is geen hut maar een jacht platform. Een schuttersput. Mijn blik speurt het gebied af, overal schuttersputten bij de plassen. De blauwe buisjes zijn patroon hulzen. De stille eenden, lokeenden. 

Het geeft het geheel toch een wat sinistere aanblik. Ik hoor geen schoten dus worstel ik verder over het abominabele pad door de 'estuaire', de stemming wordt er niet beter op.

En dat terwijl de ochtend zo goed begonnen is. Om op gang te komen zet ik mijn 'reli-training" lijstje op. En loop over een oude grindweg door het moerasgebied aan het eind van de zeearm. Al "walkend with the king" ga ik vrolijk op weg. Zelfs het zonnetje prikt af en toe door het wolkendek. Aan het eind van de weg ben ik de zeearm voorbij en kan ik terug wandelen naar de kust. Ik steek de brug over en kies voor het pad door het natuurgebied.

En daar worstel ik al bijna twee uur door de modder als ik, aan de overkant, in de verte de vuurtoren van Berck zie en weet dat het einde nabij moet zijn.. Dan gaat de telefoon, 3 mooie vrolijke gezichtjes kijken me aan. "Waar ben je bes?" Vraagt Emma van twee. Jack wil weten of ik de schat al gevonden heb. Ik heb hem vorige week immers de route/schatkaart laten zien van mijn tocht. En Tessa van zes, tja die mis ik nu op mijn zondagmiddag wandeling. De laatste maanden vergezelt ze me vaak gezellig als we gaan 'trainen' voor de avondvierdaagse. Ze zijn aan het eten bij DE bêbe, die lekker heeft gekookt. 

Nadat ze opgehangen hebben verandert alles. De stemming klaart op.  Ik zie zo ineens andere wandelaars. Het pad wordt zand en ik zie drie Gendarmes. Ze kijken met verrekijkers naar links, ik kom van rechts. 

Ik bedenk dat ze waarschijnlijk met de auto zijn en dat daar dus een weg moet zijn. Als ik de dijk oploop blijkt dat ik ook geen stap verder had mogen nemen. Achter het laatste schuttersputje ligt beschermd duin natuur gebied. Een boete van 130 euro als daar komt. Ik hoop dat de eenden de borden kunnen lezen. 

Achter de dijk loopt de Gr121 rechtstreeks Fort Mahon in. Een liefelijk plaatsje. Kleurrijke huizen. En als ik dan eindelijk de zee weer zie, ben ik ook bij mijn hotel voor vannacht. Ik ga zitten op een bankje en bekijk de modder sporen op mijn stokken, schoenen en broek, denk aan vogels en glimlach om de kleinkinderen. 

L' Oiseaux et le Enfants 

https://open.spotify.com/track/4oCOitoxxACBynyDGvjnRA?si=_yEqdV

KwQpmcsege9Yf36A