Toeristisch

16/5/26 Ciutadella -cap d'Artrutx-Son Xoriguer

Het wordt na Cituidella een stuk toeristischer, meer vakantie villa's en vakantie dorpen. Hoewel hier in het westen weinig mooie grote stranden te vinden zijn. De kust is rotsachtig en ruw.

Het heeft zijn voordelen. Een barretje voor een bakje koffie half in de route bijvoorbeeld. En een kilometers lange stoep die vanaf de haven van Ciutadella doorloopt tot het plaatsje Cap d'Artrutx. Dat loopt makkelijk. 

Af en toe mogen we van de stoep af en een detour maken over de rotsige kliffen kust. Een 'afsnij' zou Tessa zeggen. Al zijn het eerder meer dan minder kilometers. De laatste detour voor de Cap is vier kilometer. Rotsig pad, minder losse stenen dan eergisteren, maar wel van het kaliber; 'kijk iedere stap waar je, je voet neerzet en til aub je voeten goed op'. Mijn stok en staf kunnen niet verhoeden dat ik af en toe struikel, wel dat ik val. En dat is direct de paradox van vandaag. Fijn dat er meer voorzieningen zijn, maar een stoep is saai, rotsbodem lastig maar wel mooi en authentiek. 

Ondertussen is het uitzicht weer geweldig. De zee vanwege de bewolking nu meer tinten donkerblauw, ruwer ook. En het landschap varieert van zilvergrijs tot donkerbruin. 

Na de Cap, met de vuurtoren, is het nog minimaal drie kilometer naar het 4 sterren hotel. Afwisselend door vakantie dorpen en langs ruwe kust. Ons hotel is luxe, een groot zwembad waar veel gasten aan liggen op strandstoelen, soms met de handdoek over hen heen. Want vandaag is het koeler en afwisselend zonnig en bewolkt. Om te wandelen lekker om te zonnen minder. Waarom blijven ze daar dan liggen? Ik lees mijn boek maar uit op mijn kamer. 

We hoeven voor het eten niet ver te lopen er is een buffet restaurant. Weer een paradox. Veel kunnen proeven, in een mega groot, vol! Restaurant maar niet bepaald een authentiek tapas restaurantje. Vandaag gaan we maar voor gemak. We schuifelen mak achter de grote groep toeristen aan. We zijn tenslotte ook toerist.

muziek: Salt and Sand: Poolside